اَلعِلمُ اَصلُ كُلِّ خَيرٍ، اَلجَهلُ اَصلُ كُلِّ شَرٍّ؛

دانايى، ريشه همه خوبى‏ها و نادانى ريشه همه بدى‏هاست.

(غررالحكم، ح 818 و 819)

خَيرُ شَبابِكُم مَن تَشَبَّهَ بِكُهولِكُم وَ شَرُّ كُهولِكُم مَن تَشَبَّهَ بِشَبابِكُم؛

بهترين جوانان شما، جوانى است كه خود را شبيه ميانسالان كند و بدترين ميانسالان شما، كسى است كه خود را شبيه جوانان كند.

(مشكاة الأنوار، ص 297)

اَلعَجزُ مَعَ لُزومِ الخَيرِ خَيرٌ مِنَ القُدرَةِ مَعَ رُكوبِ الشَّرِّ؛

ناتوانىِ همراه با خير بهتر از توانمندىِ در خدمت شر است.

(غررالحكم، ح1973)

اِنَّ اللّه‏َ تعالى اَنزَلَ كِتابا هاديا بَيَّنَ فيهِ الخَيرَ وَ الشَّرَّ، فَخُذوا نَهجَ الخَيرِ تَهتَدوا وَ اَصدِفوا عَن سَمتِ الشَّرِّ تَقصِدوا؛

خداى تعالى كتابى راهنما فرستاد و در آن خوب و بد را روشن ساخت. پس راه خوبى را پيش گيريد تا هدايت شويد و از راه بدى دورى جوييد تا به مقصد برسيد.

(نهج البلاغه، خطبه 167)

قارِن اَهلَ الخَيرِ تَكُن مِنهُم وَ بايِن اَهلَ الشَّرِّ تَبِن عَنهُم؛

با خوبان معاشرت كن تا از آنان باشى و از بدان دورى كن تا از آنان نباشى.

(نهج البلاغه، نامه 31)

فاعِلُ الخَيرِ خَيرٌ مِنهُ وَ فاعِلُ الشَّرِّ شَرٌّ مِنهُ؛

خوبى كننده بهتر از خودِ خوبى و بدى كننده بدتر از خودِ بدى است.

(نهج البلاغه، حكمت 32)

خَيرُ بَيتٍ فِى المُسلِمينَ بَيتٌ فيهِ يَتيمٌ يُحسَنُ اِلَيهِ وَ شَرُّ بَيتٍ فِى المُسلِمينَ بَيتٌ فيهِ يَتيمٌ يُساءُ إلَيهِ اَنَا وَ كافِلُ اليَتيمِ فِى الجَنَّةِ هكَذا؛

بهترين خانه‏هاى مسلمانان، خانه‏اى است كه در آن يتيمى باشد كه به او نيكى مى‏شود و بدترين خانه‏ هاى مسلمانان خانه‏اى است كه در آن يتيمى باشد كه با او بدى مى‏شود، من و سرپرست يتيم در بهشت مانند دو انگشت همراهيم.

(نهج الفصاحه، ح 1510)

اِنَّ الخَيرَ وَ الشَّرَّ لا يُعرَفانِ اِلاّ بِالنّاسِ، فَاِذا اَرَدتَ اَن تَعرِفَ الخَيرَ فَاعمَلِ الخَيرَ تَعرِف اَهلَهُ وَ اِذا اَرَدتَ اَن تَعرِفَ الشَّرَّ فَاعمَلِ الشَّرَّ تَعرِف اَهلَهُ؛

خوبى و بدى جز با مردم شناخته نمى‏شوند. پس اگر مى‏خواهى خوبى را بشناسى، خوبى كن تا اهل آن را بشناسى و اگر مى‏خواهى بدى را بشناسى، بدى كن، تا اهلش را بشناسى.

(بحارالأنوار، ج 78، ص 41، ح 26)

اَلخَيرُ اَسهَلُ مِن فِعلِ الشَّرِّ؛

كار خوب آسان‏تر از كار بد است.

(غررالحكم، ح 1199)

جَليسُ الخَيرِ نِعمَةٌ، جَليسُ الشَّرِّ نِقمَةٌ؛

همنشين خوب نعمت و همنشين بد، بلا و مصيبت است.

(غررالحكم، ح4719 و 4720)